“امروز دوم حوت سال هزار و چهار صد و چهار مصادف با بیست و یکم فبروری سال دو هزار بیست و شش. زنگ مکتب نواخته میشود و پنجمین سال محرومیت زنان و دختران افغان از تحصیل آغاز میگردد؛ پنج سالی که کتابهایمان سوختند، امیدهایمان شکستند، و حق انسانیمان از ما دریغ شد. پنج سال سکوت سنگین جهان، پنج سال تماشای بیعملی و بیتفاوتی.
در این پنج سال، هیچ سازمان، هیچ کشور، هیچ نهادی حتی یک مکتب آنلاین برای دختران افغان نساخت تا اندکی از نور دانش بر دلهای خاموش بتابد. سازمان ملل کجا بود؟ میلیونها دختر به اجبار به ازدواج کشانده شدند، میلیونها دختر بهخاطر نبود حق آموزش از آینده محروم ماندند، و جهان تنها نظارهگر بود. نه کتابی، نه قلمی، نه وسیلهای ساده برای ادامهی آموزش فراهم شد؛ نه مکتبی، نه دانشگاهی، نه مرجعی که سند معتبر بدهد و راه ادامهی تحصیل را باز کند.
بس است از شعارهای توخالی برای زنان افغان! ما هیچگاه کمک واقعی دریافت نکردیم. ما نمیخواهیم هر روز در سرخط خبرها بهعنوان «مظلومان محروم از تحصیل» معرفی شویم. اگر واقعاً کسی به فکر ما بود، کمترین کار فراهم کردن یک مکتب آنلاین رایگان یا دسترسی به فرصتهای آموزشی جهانی بود؛ فراهم کردن وسایل الکترونیکی ــ تبلیت، لپتاپ، موبایل هوشمند ــ برای ادامهی آموزش بود.
اما نه، در این پنج سال هیچکس صدای ما نشد. همه فقط شعار دادند و از نام زنان افغان برای منافع شخصی خود استفاده کردند. تنها خودِ زنان و دختران افغان بودند که برای هم فرصت ساختند، خودشان دست یکدیگر را گرفتند، و از دل ناامیدی، امید آفریدند. آنان بدون اطمینان و بدون داشتن حمایت کافی، از فرصتهایی که خود دختران افغان ایجاد کردند استفاده کردند؛ بیآنکه بدانند این فرصتها معتبر است یا نه، بیآنکه مطمئن باشند مدرکی خواهند داشت یا خیر، تنها ادامه دادند و متوقف نشدند.
با اینهمه، موفقیت چند دختر نمیتواند مرهمی بر زخمهای عمیق باشد. آنانی که مجبور به ازدواج شدند، آنانی که کودکمادر شدند، آنانی که جان خود را گرفتند، هرگز نباید فراموش شوند. این محرومیت تنها یک آمار نیست؛ یک تراژدی انسانی است که هر روز تکرار میشود.
ما همیشه نامی بودیم که جهان را پر کرد، اما هرگز حمایتی ندیدیم. سازمان ملل برای زنان افغان چه کرد؟ هیچ! و بدتر از آن، نهتنها کمکی نکردند، بلکه تحریمها را بیشتر ساختند. آنان که در قدرتاند، جرایم وحشتناکشان بیمحاکمه ماند، اما کافی است افغانهای مظلوم کوچکترین حرکتی کنند تا جهان انگشت اتهام به سویشان بلند کند.
بله، ما افغانهای مظلوم هستیم؛ اما مظلومیتی که با فریاد خاموش، با قلم شکسته، و با امیدهای سوخته، هنوز ایستاده است. و اگر فرصتی هست، آن فرصت در مکتبهای آنلاین رایگان است؛ همان روزنههای کوچک جهانی که میتوانند برای دختران و زنان افغان دریچهای به سوی آینده باشند.”
